Jak Pisać CV, list motywacyjny | Jak napisać Życiorys, Podanie

Przykłady różnego typu umów :

•  Umowa dzierżawy
•  Umowa o dzieło
•  Umowa zamiany
•  Umowa kupna sprzeaży




•  Umowa o roboty budowlane
•  Umowa najmu mieszkania
•  Umowa najmu samochodu
•  Umowa najmu lokalu użytkowego

            Nazwa ta pochodzi z języka łacińskiego. Recenzją są omówienia konkretnych utworów czy też literackich, czy też teatralnych lub innych. Recenzja należy do rodzaju krytyki literackiej, również może mieć charakter polemiczny
Wyróżniamy charakter :

  Informacyjny, które informują czytelnika o pewnych faktach i do jego utworzenia wykorzystywane są streszczenie, opis, opowiadanie, charakterystyka. Felietonowy, który ma szeroką perspektywę tematyczną i problemową Eseistyczny, w którym istotny jest podmiotowy stosunek do spray Recenzje mogą mieć formę studium i realizować wywód naukowy. Również mogą wskazywać na złe cechy tego co recenzujemy. Można prowadzić polemikę w stosunku do innej recenzji czy też wskazywać na inny punkt widzenia. Recenzja nie ma w całości konkretnych ram wielkościowych, może być nie pełna skupiająca się na wybranych fragmentach lub bardziej obszerna rozbudowana. Aby recenzja była dobrej jakości należy dotrzeć do logiki problemu i wydobyć określające go prawidłowości. Należy poddać temat recenzji dogłębnej analizie i interpretacji. Recenzja zostawia miejsce na odpowiedź na pytania czy twórca zrealizował co zamierzał. Ocena, która jest zawarta w recenzji służy nie tylko wyrażeniu opinii przez recenzenta, ale ma wpływ na ludzi czytających recenzje. Nasuwa im pogląd recenzenta i zmienia wpływ na recenzowane dzieło. Również może mieć jakiś wpływ na samego autora danego dzieła.

            Recenzja nie powinna być oderwana od rzeczywistości, powinna opierać się na faktach i mieć konkretną hierarchię wartości. Recenzja pokazuję subiektywne odczucia piszącego ją recenzenta i przedstawia to w pewnej perspektywie, która jest oceną autora. Aby pisać dobre recenzję trzeba mieć wiedzę, gust i talent artystyczny aby zrozumieć przekaz. Recenzja często jest związana ze zjawiskami kulturalnymi jak koncerty, przedstawienia. Bardzo często recenzje pisane są przez osoby zawodowo zajmujące się tym. np. krytycy czy też pisarze. W skład recenzji często w chodzi opis danej rzeczy, którą recenzujemy np. książki czy też filmu. Bardzo często jest wykorzystywane specjalistyczne słownictwo z zakresu wiedzy, która omawia dany przedmiot czyli literatury, filmu. W recenzji literackiej poruszane są takie kwestie jak : to co autor napisał, jakim gatunkiem jest dane dzieło, problemy poruszane w tekście i wiele innych. W innych dziedzinach pisania recenzji będą to inne problemy jednak zawsze będzie wykorzystywane słownictwo specjalistyczne.

             Streszczenie to przedstawienie jakiejś treści w sposób bardzo zwięzły i krótki. Można skrócić np. Tekst literacki, film, sztukę. Streszczenie przedstawia po kolei wydarzenia z danego elementu, ale podczas pisania streszczenia nie wdajemy się w szczegóły. Streszczenie jest tekstem bardzo ogólnym. W streszczeniu powinna znaleźć się zarówno wydarzenia, idee czy też struktura.


Streszczenie jest przydatne kiedy chcemy sporządzić notatkę. Dzięki streszczeniu nie będziemy musieli wracać do tekstu, którego streszczenie zostało przez nas przygotowane. Pozwala nam to zaoszczędzić sporo czasu zaoszczędzonego na czytanie tekstu ponownie. Streszczenie jest bardzo przydatne jeśli piszemy większe prace takie jak np. Pracę magisterskie kiedy korzystamy z większej ilości źródeł i musimy je wszystkie uwzględnić. W szkole streszczenia są bardzo popularne wśród uczniów. Pomimo, że dobrze napisane zapewniają zrozumienie sensu utworu, postępowania bohaterów, idee ich czynów i inne ważne aspekty lektury. Jednak nawet pomimo tego streszczenie nigdy nie zastąpi przeczytania lektury. Nie poznamy języka autora i wielu innych aspektów. Jeżeli przeczytaliśmy tylko i wyłącznie streszczenie to praktycznie wcale nie znamy lektury. Streszczenia są dobre tylko i wyłącznie do poprawek na przykład przed maturą czy jeśli chcemy po długim czasie przypomnieć sobie treść lektury.


Jeśli piszemy streszczenie to należy kierować się aby tekst był jak najkrótszy a jednocześnie zawierał jak najwięcej treści. Stosując się do tego uzyskamy niezbędną zwięzłość wypowiedz. Należy skupić się na budowaniu zdań wielokrotnie złożonych, równoważników zdań gdzie należy pamiętać o odpowiedniej strukturze zdania względem głównego podmiotu. Streszczenie może być rozbudowanym planem wydarzeń zawierającą o wiele więcej szczegółów. Przydatną rzeczą może być zaznaczanie tekstu ołówkiem, ułatwi nam to utworzenie planu wypowiedzi.

 Streszczenie w szkole podstawowej i gimnazjum.

 Streszczenie nie jest zaliczane do ważnych form wypowiedzi i nikt nie będzie wymagał od nas streszczania utworów literackich jednak sama umiejętność korzystania z tej formy wypowiedzi przyda się nam nie raz. Może na przykład wystąpić jako fragment dłuższej pracy,w której przedstawiamy swoje poglądy, czy też jako fragment rozprawki, który pozwoli nam lepiej udowodnić postawioną tezę. Można wykorzystać do to przywołania fragmentu tekstu, który nam jest potrzebny a nie koniecznie jest znany temu kto będzie czytał dany tekst. Należy unikać dużych partii tekstu jako streszczeń. Umiejętność streszczania będzie przydatna do pisania bardziej rozległych wypracowań i ułatwi nam zbieranie materiałów.

 Streszczenie w szkole średniej

 W szkole średniej częściej wykorzystujemy streszczenie we fragmentach prac. Jako, że na tym etapie nauki wymagana od nas jest znajomość większej ilości lektur to elementy streszczeń pojawiają się w pracach o wiele częściej. Wykorzystywane one są do prezentowania fragmentów lektur, opracowań czy też fragmentów notatek dyktowanych przez nauczyciela w czasie lekcji. Im lepiej będziemy posługiwać się streszczeniem tym więcej miejsca będziemy mogli poświęcić na własne przemyślenia a mniej na omówienie materiału. Streszczanie przyda się też w przypadku przygotowywania referatów, które będziemy prezentować. Zwiększy to ilość materiału, który możemy zawrzeć w naszej wypowiedzi. Referat nie może być tylko i wyłącznie streszczeniem, musi również konkretny porządek, nasze przemyślenia i oceny. Streszczenia lektur, które poznaliśmy będą bardzo przydatne w przypadku przygotowywania się do wypracowań, egzaminów czy też najważniejszego z możliwych egzaminów dla szkoły średniej czyli matury.

 Streszczenie w szkole wyższej

W szkole wyższej streszczenie jest najczęściej wykorzystywanym typem wypowiedzi. Użyjemy jej do tworzenia notatek, będziemy jej używać w stosunku do artykułów, książek czy też wykładów.


Gdy będziemy pracować w bibliotece nad tekstem należy umieć zrobić tak notatki, aby później móc przywrócić sobie treść i argumenty stosowane w tekście do prac wraz z argumentacją tam stosowaną. Często można znaleźć podsumowania artykułów w różnych językach nie tylko polskim. Celem takie streszczenia jest możliwość poznania treści oryginału dla osób, które nie znają języka, w którym powstał dany tekst. Najczęściej najpierw tworzone jest streszczenie w oryginale a dopiero w dalszej części prac jest one tłumaczone na inne języki. Z streszczeniem spotykamy się również często w bibliografii adnotowanej gdzie występuje bardzo powierzchowne i lakoniczne streszczenie.

             Sprawozdaniem nazywamy tekst, który prezentuje dane wydarzenie z poziomu patrzenia uczestnika danego wydarzenia. Sprawozdanie układa dane wydarzenie w konkretnym porządku. Układa je względem czasu wydarzeń. Ukazuje kolejność wydarzeń wpływ jednych wydarzeń na drugie. Pokazuje składowe części wydarzenia ( zbliżając się do protokołu ) Jak również porządek podjętych realizacji.

             Sprawozdanie przyjmuje porządek problemowy ( ukazuje stan rzeczy, przebieg wydarzeń czy też okoliczności towarzyszące ). Często odnosi się do działania jakiejś instytucji i przybiera formę dokumentu wtedy nazywamy je - sprawozdaniem protokołem ( dąży się do jak najbardziej szczegółowego przedstawienia danych kwestii w sposób chronologiczny i należy zachować maksymalny obiektywizm ). Jeżeli sprawozdanie opisuje wydarzenia z życia codziennego np. Wycieczkę to wtedy zbliża się do reportażu, natomiast jeśli jakieś wydarzenia kulturalne to wtedy przyjmuję formę recenzji. Sprawozdania mogą być pisane co jakiś czas w takim układzie pomiędzy kolejnymi z nich powinny być jakieś związki i nawiązania do poprzednich. Istnieją również sprawozdania informacyjne oraz analityczne ( te zawierają analizę wydarzenia , ocenę , wnioski ). Najczęściej piszący sprawozdanie nie wnika w głębsze mechanizmy i ogranicza się do przedstawienia faktów.
Do sprawozdania wymaga się bardzo konwencjonalnego podejścia, nie ma miejsca na dowolność zwłaszcza jeśli chodzi o sprawozdanie urzędowe. Wymagana jest rzeczowość. Bardzo często autor sprawozdania wykorzystuje streszczeniem czy też opowiadanie ( pomimo, że nie ma rozbudowanej akcji to występuje ciąg przyczynowo skutkowy ), opisem, czy też charakterystyką.

Sprawozdania można podzielić na :

• wypełniane formularze ( odpowiednie pola wypełniamy )
• w formie korespondencji
• w formie notatki ( bardzo zwięzłe )
• właściwe sprawozdania

Właściwe sprawozdanie ma ściśle określoną konstrukcje według określonych ram. Stosuje się w przypadku bardzo skomplikowanych problemów zawiera ono :

• część wstępną, w której mieszczą się: pismo przewodnie, strona tytułowa, spis rzeczy, streszczenie,
• zawierający: wstęp, cele, metodę, wyniki badań, wnioski,
• załączniki, bibliografię, dodatki, skorowidz.

Nie zawsze występują wszystkie wymienione elementy. W sprawozdaniu często występuje słownictwo specjalistyczne. Sprawozdanie z wydarzeń nieoficjalnych powinno zawierać miejsce, omawiać bohaterów oraz powinno umiejscowić w czasie i przestrzeni wydarzenia. W takich przypadkach można uniknąć tylko suchej relacji i dodać trochę stylu literackiego.

             Sprawozdanie różni się od relacji tym, że z sprawozdaniu omawiamy wydarzenia, które już minęły natomiast w relacji omawiamy wydarzenia aktualnie dziejące się oraz nie zawsze w kolejności chronologicznej. Przeważnie w sprawozdaniu wykorzystuję się styl rzeczowym i skrótowym. Relacja może czasami wyglądać jak opowiadanie w formie dramatu. Sprawozdanie powinno być obiektywne, zwłaszcza jeśli jest oficjalne. Autor jest w głównej mierze świadkiem wydarzenia, które opisuje jednak również może wygłaszać swoje opinię czy też oceny.

Aby dobrze pisać sprawozdania należy nie tylko dobrze pisać tekst należy również bardzo sprawnie i wnikliwie umieć obserwować świat. Należy gromadzić i przetwarzać informację oraz wybierać tylko, te które są istotne.

1 ) Chcemy przeprowadzić sprawozdanie ze szkolnego konkursu miss dla klas maturalnych. Trzeba zebrać jak najwięcej informacji związanych z konkursem. Trzeba też się zdecydować czy wybieramy formę rozbudowaną czy nie. Jeżeli ograniczymy formę to przedstawiamy tylko i wyłącznie fakty natomiast jeśli natomiast nie ograniczymy formy to można dodatkowo dodać jeszcze komentarze. Można umieścić informację na temat tego, który to jest humor, ile uczestniczek startuje, jakie są nagrody oraz przede wszystkim przebieg samej imprezy.

2 ) Przede wszystkim trzeba odpowiednio dobrać tytuł. Następnie należy przedstawić w sposób ogólny tło wydarzeń rozgrywanego konkursu.Również można podać w tym miejscu szczegóły zaistnienia danej imprezy.

3 ) Przedstawiamy fakty w kolejności ich występowania, należy pokazać kolejne wyniki w poszczególnych etapach. Można również dodać własną opinię na dany temat np. Ocenę kandydatek czy ocenę sposobu realizacji konkursu.

4 ) Należy na końcu dodać podsumowanie omawiające całą imprezę wraz z oceną wydarzeń. Na końcu sprawozdania musi znaleźć się podpis autora oraz data.

             Referat to forma, która w swoim charakterze znajduje się na pograniczu formy pisanej i mówionej. Często jest przystosowana również do wygłaszania. Referat ma na celu przedstawienie naszej wiedzy, poglądów na dany temat. Referat przeważnie ma charakter naukowy lub popularny. Może tyczyć się różnych dziedzin co powoduje, że w tej formie występuje często bardzo specyficzne słownictwo. Referat musi być rzeczowy i komunikatywny aby był zrozumiały dla ludzi, którzy będą go słuchać lub czytać. Jako, że referaty są częściej czytane to powinny mieścić się nie za długich ramach czasowych aby nie znudzić słuchaczy. Powinny być zrozumiałe i w miarę możliwości proste.

                 W referatach występują różne formy językowe np. streszczenie, opowiadanie, charakterystyka , opis. Autor musi umieć patrzeć krytycznie na prezentowany materiał, musi umieć oceniać źródła i je opracować. Również trzeba umieć przełożyć czyiś tekst na swoje słowa jest to niezbędna cecha dla autora referatu. Podstawową forma referatu jest przedstawienie źródeł połączonych w jedna całość. Praca autora ogranicza się do wybrania źródeł, z których korzysta, pozbierania tego, połączenia w całość. Jest to praca odtwórcza i nie ma w niej wiele inwencji własnej. Aby referat najlepiej pełnił swoją funkcje czyli przedstawiał sytuacje z każdej możliwej strony nie należy ograniczać się do jednego źródła ( poza specyficznymi przypadkami ). Jeśli to możliwe należy przedstawić różne punkty widzenia, aby możliwie jak najpełniej omówić dany problem.          
             Istnieje również specyficzna forma referatu zwana koreferatem , która wytyka błędy autora referatu i polemizuje z nim. W koreferacie jest zawarty inny punkt widzenia na problemy przedstawione w referacie. Forma przedstawiania referatu jest również dosyć specyficzna. Wygłaszający powinien przedstawić najpierw problem ogólnie ( o czym będzie mówił ) oraz zaprezentować plan swojej wypowiedzi w jakim będzie omawiał. Aby łatwiej było słuchaczom zrozumieć nasz referat o ile to możliwe należy przedstawić skrót w punktach czy innej podobnej formie i rozdać takie coś naszym słuchaczom. W ten sposób ułatwimy im zrozumienie naszego referatu. Jeśli chcemy uatrakcyjnić nasze przemówienie można wykorzystać najnowszą technikę czyli pokazy multimedialne wykorzystujące dźwięk czy też obraz.
      
      Gdy tworzymy referat należy robić to mądrze. Przede wszystkim należy dobrze zanalizować temat. Musimy zebrać materiały, które pozwolą nam przedstawić to zagadnienie w możliwie jak najszerszy sposób. Bardzo istotną kwestia jest robienie odpowiednich notatek, które pozwolą nam lepiej przygotować naszą pracę. Istotną umiejętnością jest myślenie syntetyczne, które pozwala nam wyciągnąć najważniejsze kwestie z materiałów, które musimy opracować. Nie można przekazywać całej czyjejś wypowiedzi, należy wydobyć z niej sens problemu. Na samym wstępie naszej wypowiedzi powinniśmy przedstawić temat naszego przemówienia, problem, którym się zajmujemy. Należy wprowadzić słuchaczy w problem, który omawiamy oraz co bardzo ważne wskazać literaturę, z której korzystaliśmy. Jest to istotny punkt wypowiedzi. Jeśli to konieczne trzeba podzielić naszą wypowiedz na rozdziały zwłaszcza jeśli jest ona długa. Ułatwi to zrozumienie naszej wypowiedzi. Na końcu nasz referat powinien zawierać podsumowanie problemu i jeśli to możliwe to nasze stanowisko w tej sprawie oraz wnioski z całego referatu. Często w trakcie referatu wywoływane są stwierdzenia i sądy. Do ich umieszczania w wypowiedzi często używa się stwierdzeń typu : „Zdaniem X” , „Y uważa” i podobne.


       Często używane są cytaty, streszczenia, parafrazy czy też komentarze. Czasami należy podejść do źródła krytycznie ( jednak to zależy od specyficznego referatu ). Można ukazać niedostatki danego źródła lub inne możliwe rozwiązania pomięte przez dane źródło. Własne wnioski można przedstawiać albo w środku wypowiedzi po przedstawieniu kolejnych argumentów lub raz na końcu referatu ale to zależy od przyjętej koncepcji. Również można przedstawić nie tylko treści źródła ale i argumenty, którymi posługiwał się jego autor.

             Jest formą wypowiedzi użytkowej. Głównym celem jest jak nazwa wskazuje podziękowanie wobec adresata. Może być rozbudowane ale nie musi. Wszystko zależy od konwencji autora czy podziękowanie jest osobiste czy też nie. Podziękowanie ma miły i uprzejmy ton i charakteryzuje się nie szablonowością wypowiedzi. Forma ta powinna wyrażać naszą wdzięczność i nie powinna trzymać się żadnych ram.
Oto przykład omawiający podziękowanie dla nauczyciela napisanego przez rodziców :

1 ) Punktem wyjścia dla całej wypowiedzi jest to kto i dla kogo pisze podziękowanie. Od tego powinna zależeć konwencja stylistyczna. Naszej wypowiedzi należy nadać nie szablonowy charakter pasujący do indywidualnej sytuacji, w której piszemy. Aby to osiągnąć można omówić po co piszemy, dlaczego, w jakiej sprawie. Można również przedstawić nasze uczucia w sposób niebanalny. Pozwoli nam to lepiej przedstawić naszą sprawę. Jeśli dziękujemy lekarzowi można zwrócić uwagę na to, że nasze zdrowie jest jego zasługą, na to że był dla nas miły i życzliwy. Oraz na inne sprawy co sprawi, że nasze podziękowanie będzie nie szablonowe.

2 ) Ogólna koncepcja podziękowania jest bardzo podobna do listu – w prawym górnym rogu znajduje się data oraz miejsce nadania a poniżej adresat. W podziękowaniu musi znaleźć się podpis natomiast samo podziękowanie można zakończyć formułą grzecznościową.

 
            Ogłoszenie jest wypowiedzią użytkową, która ma charakter :

1 ) Informacyjny (Ogłoszenie przeważnie ma nas informować o czymś)

2 ) Perswazyjny

             Ogłoszenie ma na celu przekazanie pewnych rzeczy odbiorcy, jeżeli w ogłoszeniu jest persfazyjność to wtedy ogłoszenie zbliża się swoją formą do odezwy. Ogłoszenie nie ma konkretnego adresata w przeciwieństwie do zawiadomienia, które to skierowane jest przeważnie do konkretnej osoby lub konkretnej grupy osób. Wywiesza się je w odpowiednim miejscu do tego przeznaczonym i pisane jest stylem oficjalnym. Ogłoszenie informacyjne charakteryzuje się zwięzłością ( jest bardzo skrótowe, pojawiają się często wyliczenia ) Ogłoszenie informacyjne pokazuje najważniejsze aspekty danej sprawy i przeważnie jest pisane stylem urzędowym i oficjalnym ( używa się bezosobowych form czasowników ). Istnieje również ogłoszenie perswazyjne, które jest bardziej swobodne i może być bardziej urozmaicone w kwestiach stylistycznych. Celem ogłoszenia jest poinformowanie o najważniejszych rzeczach i odpowiedzenie na pytania „co?” , „gdzie?” , „jak?”, „kiedy?”. Istnieje kilka typów ogłoszeń :

• 
  
  Porządkowe, które w swojej treści posiadają oficjalne przepisy. Ten typ powinien mieć datę i podpis.

• Plakatowe ogłoszenia te przedstawiają informacje dla każdego bez konkretnego adresata. Ich forma może być urozmaicona.
• Drobne są bardzo zwięzłe oraz przeważnie dotyczą konkretnych faktów.

             Ogłoszenie może być zróżnicowane pod względem graficznym ( wszystko zależy od ogłoszeniodawcy ) , która przyciąga uwagę osoby zainteresowanej ( ważny jest kolor czcionki, jej wielkość, format papieru itp. ) Etapy komponowania ogłoszenia :

1 )

Najważniejszy jest dobór informacji, powinny być one zwięzłe i jak najbardziej zrozumiałe dla odbiorcy. Jeśli trzeba należy wziąć pod uwagę możliwość przekonania odbiorcy do swoich racji. Najlepszym sposobem jest pokazanie odbiorcy wymiernych korzyści odpowiedzenia na nasze ogłoszenie. Można stosować inne argumenty nie koniecznie tego typu np. Emocjonalne. Należy pamiętać o atrakcyjności szaty graficznej aby ogłoszenie było ciekawe.

2 ) Jeżeli nasze ogłoszenie dotyczy sprzedaży roweru należy nadać mu tytuł np. „Ogłoszenie”. Należy napisać czego dotyczy nasze ogłoszenie oraz jaki jest jego cel czyli sprzedaż roweru. Należy podać kilka zalet naszego sprzętu oraz uzasadnić dlaczego akurat nasz towar a nie konkurencji. Ogłoszenie może być opatrzone datą aby nie interesowali się nim ludzie po np. Pół roku od jego emisji. W treści powinny znajdować się jakieś dane do kontaktu z nami.

 
             List jest jedną z najpopularniejszych form komunikacji międzyludzkiej. Może przybierać różne formy, zarówno literackie, jak również pełnić rolę informacyjną, stwarzać komunikację między adresatem a nadawcą. W tej pracy skupimy się na liście jako formie pisanej, pomijając jego elektroniczną odmianę, jaką jest popularny w dzisiejszych czasach e-mail. W ostatnich latach widać spadek zainteresowania tą formą wypowiedzi. Listy wypiera głównie telefonia komórkowa i internet, ze swoimi komunikatorami rozmów. Kolejnym powodem jest bariera czasowa, wysyłając list musimy czekać kilka dni na odpowiedź. List może być pisany pojedynczo, może być również stałą, długotrwałą korespondencją, gdzie kolejne listy są tematycznie spokrewnione z poprzednimi.

Listy dzielimy na:

• prywatne, gdzie adresat jest nam osobą bliską i znaną, często powiązaną emocjonalnie,
• oficjalne, odbiorcami jest nieznana nam osoba, pełniąca funkcję publiczną. Jednym z rodzajów listów oficjalnych jest list urzędowy. Jego charakterystyczne cechy to: zwięzłość, rzeczowość, odpowiedni szablon graficzny, zawierający takie elementy jak adresat, data, podpis, nadawca, wstęp itd . List ten może zawierać załączniki, o których dołączeniu informujemy w treści listu. Nazwa adresata powinna zaczynać się od imienia, a następnie nazwiska.

             Kolejnym rodzajem listu oficjalnego jest list motywacyjny , który jest pisany w celu zatrudnienia do pracy. Składał się on będzie po części ze elementów podania, a także pochwały- przedstawiamy nasze zalety, mocne strony, które wpłyną pozytywnie na naszą ewentualną prace. Temat listu, jego długość, użyty język, będą zależne od adresata (nasza ewentualna znajomość, wiek, stanowisko itp), do którego jest skierowane pismo.
Ta forma wypowiedzi może składać się z innych gatunków, jak na przykład: prośby, zaproszenia, recenzji.   Pisanie listu

1. Schemat i rozmieszczenie elementów.

• górny, lewy róg- imię, nazwisko, adres,
• górny, prawy róg- miejsce, data,
• prawy róg (pod miejscem , datą)- adresat ,
• wstęp (użycie zwrotu grzecznościowego),
• treść właściwa,
• zakończenie, uzupełnione klasycznymi zwrotami typu: “Z góry dziękuję za pozytywną odpowiedź”,
• podpis (pod powyższym zwrotem).

             W przypadku listu motywacyjnego ważne są jeszcze takie elementy, jak na przykład używana czcionka, która powinna być szeryfowa, np. Times New Roman. Tekst nie powinien zajmować więcej niż ¾ strony A4. List motywacyjny więc zawiera mniej znaków niż CV.   

     2.Język

         Język listu powinien być uprzejmy, stonowany, dobrany w zależności od adresata. Nie powinniśmy przesadzać z nadmiernym używaniem zwrotów grzecznościowych. Pisząc list do znajomej nam osoby, starajmy się być naturalni. Autor w tym wypadku może poruszać sprawy osobiste. Wstęp listu powinien informować adresata, o czym jest dana praca. Powinien zawierać jak najwięcej kluczowych informacji, które w dalszej części prezentacji, będą rozwijane. Może odnosić się do poprzednich korespondencji między zainteresowanymi osobami. Właściwa treść listu, jeśli zawiera dużo znaków, może i powinna być podzielona na akapity, aby czytający mógł szybciej znaleźć interesujący go fragment i aby zachować przejrzystość całego układu, co skłoni się do lepszego odebrania naszej pracy. Oczywistym jest, że pisząc o osobie, używamy wielkich liter (Pan, Pani, Ty, itd). Postscriptum używamy jedynie, gdy po zakończeniu pisania listu, przypomnimy sobie jakiś ważny fakt i koniecznie , bez potrzeby przepisywania wszystkiego jeszcze raz, chcemy o nim poinformować adresata.

  3. Dobór treści            

             Zgodnie z tym, co zostało wspomniane wcześniej, treść listu jest zależna od sytuacji i adresata, a także od rodzaju listu. List urzędowy, powinien zawierać kluczowe informacje, odnoszące się tylko do tematyki tekstu. Z kolei, list motywacyjny będzie składał się z wielu cech i argumentów, które mogą nam pomóc w osiągnięciu zamierzonego celu. List prywatny, będzie starał się podtrzymać kontakt między osobami, powinien więc zawierać informacje osobiste, czasem plotki, nowinki. Aby lepiej uzmysłowić sobie powyżej wymienione zadania, posłużmy się przykładem: Pani Ewa, która jest absolwentką Uniwersytetu Warszawskiego, o kierunku informatyka, stara się o przyjęcie do firmy komputerowej, na stanowisko programisty języka C++ . Zanim napisze list, zapozna się szczegółowo z tematem, wymaganiami pracodawcy, wszelkimi danymi, które mogą wpłynąć na jej zachowanie, w tym także dowie się o przewidywanej kwocie swoich zarobków. Wiedząc, że wszelkie wymagania są spełnione zarówno przez nią i przyszłego pracodawcę, przystąpi do właściwej treści tekstu. Argumentami, jakie użyje na swoją korzyść, będzie dyplom magistra wyższej uczelni informatycznej, dobre wyniki w nauce i coroczne stypendium naukowe.

Pani Ewa, w czasie, gdy uczęszczała do szkoły średniej, zajęła 3 miejsce w ogólnopolskim konkursie programowania. Taka informacja również zostanie zawarta w liście motywacyjnym, gdyż ten fakt wpłynie na jej korzyść. Poza osiągnięciami i faktami z życia, warto wspomnieć również o swoim charakterze. A więc w liście zostanie zawarta informacja, że Pani Ewa bardzo lubli pracę w grupie, jest osobą spokojną i cierpliwą. Ceni sobie dobre kontakty ze współpracownikami.

 
             Zaproszenie to gatunek wypowiedzi, który często mylony jest z ogłoszeniem bądź zawiadomieniem. Jest formą, która informuje adresata (który może być pojedynczą osobą, bądź grupą osób) o danym wydarzeniu i poprzez odpowiednią motywację, nakłonienie go do pozytywnej odpowiedzi. Język powinien być uprzejmy, rozbudowany, acz zrozumiały dla odbiorcy. Wystąpią w nim związki frazeologiczne. Ważne jest, aby zaproszenie zachęcało wyglądem, wszelkie urozmaicenia, na przykład komputerowe animacje są wskazane.


            Pisanie zaproszenia nie jest czynnością bardzo trudną. Język wypowiedzi dobieramy w zależności od adresata, co jest rzeczą oczywistą. Inaczej zwrócimy się do kolegi , zapraszając go do kina, a inaczej do swojego szefa, zapraszając jego wraz z żoną na uroczystą kolację. Warto operować żartami, nasycić swoją wypowiedź humorem. Rozpoczniemy stałym wyrażeniem, typu “Uprzejmnie zapraszamy”, dodać możemy tam również adresata. Kolejnym krokiem jest przedstawienie tematu zaproszenia, a więc miejsce, uroczystość, wydarzenie, na jaki odbiorcę zapraszamy. Podamy dokładną datę i czas rozpoczęcia uroczystości.
Jeśli istnieją specjalne wymogi, dotyczące wstępu na dane wydarzenie, na przykład jednolity kolor ubioru, należy oczywiście o nich wspomnieć. Kończymy swoim podpisem , ale zanim go złożymy, podkreślamy, jak bardzo zależy nam na obecności adresata, dzięki takim wyrażeniom jak np: “Pańska obecność będzie dla mnie zaszczytem”.

              Prośba ma na celu uzyskanie przez nas korzyści od adresata. Jest wypowiedzią użytkową, ma za zadanie przekonanie inną osobę do naszych racji. Powinna być napisana zgodnie z tematem zainteresowania, krótko i treściwie. Podobnie, jak w podaniu, ważna jest odpowiednia motywacja sprawy. Język prośby jest urzędowy ,uprzejmy, występują tu stałe zwroty, typu: ” Zwracam się z prośbą o…”. Gatunek ten zawiera charakterystyczny i stały szablon graficzny. Podstawową różnicą miedzy prośbą, a podaniem , jest adresat- w przypadku podania, jest nim zazwyczaj urzędnik, dobra, o jakie prosimy, są oficjalne. Inna sytuacja ma miejsce w prośbie, która może być prezentowana do innych osób i w innym , bardziej nieoficjalnym, czasem błahym celu. Prośba sugeruje adresatowi określone zachowania, których oczekujemy my, czyli autorzy.

Pisanie Prośby:
1. Szablon.
              Prośba, pod względem graficznym, ma zbliżoną formę do listu. A więc:

• górny, prawy róg- miejscowość, data,
• adresat umieszczany jest w dwojaki sposób:
  a) Jeśli jest urzędnikiem, osobą na wysokim stanowisku- prawa strona, ponad tekstem,
  b) Jeśli nie, lewa strona, ponad tekstem.
• środek strony, nad tekstem, a pod zawartymi w powyższych odnośnikach danymi- wyraz “Prośba”,
• dolny, prawy róg (pod tekstem)- nasz podpis,
• lewy, dolny róg- spis załączników (opcjonalnie).
  Warto pamiętać również o odpowiednim zakończeniu prośby, poprzez użycie zwrotu grzecznościowego, np: “Proszę o pozytywne rozpatrzenie mojej sprawy.”

2. Kompozycja i język.
             Kluczowym elementem ,jest dokładna analiza naszego problemu, a także określenie adresata, jego stanowiska i naszych zależności między nim. Nie należy zapominać o używaniu zwrotów grzecznościowych. Język wypowiedzi jest również bardzo ważny, powinien być nastawiony przyjaźnie do odbiorcy. Pisząc prośbę, możemy poruszyć aspekt emocjonalny, aby wpłynąć na pozytywne jej rozpatrzenie. Oczywiście najważniejszymi argumentami będą suche fakty, czyli podsumowując: co umiemy, po co piszemy itp.

              Podanie powinno być ściśle określone wedle panującego schematu. Ważny jest nawet format papieru – A4. Bardzo często podanie pisane jest według formularza udostępnianego przez odbiorcę. Jeśli takowy istnieje, powinniśmy go przestrzegać, gdyż w innym wypadku nasze wypociny mogą na nic się nie zdać. Podanie składane jest zazwyczaj do instytucji, np. z prośbą o przyjęcie do pracę, udostępnienie środków publicznych, jest oficjalną prośbą, konstruowaną w zależności od sytuacji. Powinno być napisane zwięźle, prostymi zdaniami, zawierającymi dużo wartościowej treści , rzeczowo. Bardzo ważne jest umotywowanie prośby, gdyż od tego zależy, czy zainteresowana strona otrzyma to, na co liczy. Można w tym wypadku dołączyć załączniki. Nasze argumenty powinny być dobrane starannie, szczególnie jeśli nie znamy adresata i jest on osobą na ważnym stanowisku. Język, występujący w podaniu, jest urzędowy i informacyjny. Warto zrobić na adresacie pozytywne wrażenie, stosując zwroty grzecznościowe.


              Zaczynając pisanie podania, powinniśmy dokładnie obrać strategię działania, prezentowaną przez właściwą argumentację naszej prośby. Można w tym wypadku podać przykład, gdy Pan Marek, który jest świeżym absolwentem informatyki na renomowanej uczelni, stara się o pracę. Umotywuje swoje podanie, następująco: jest świetnie wykształcony, młody, zdolny, potrzebuje pieniędzy na utrzymanie, jest laureatem wielu nagród (tu wymienia) itd. Wizualnie podanie przedstawia się następująco:

• lewy, górny róg - nasze dane osobowe,
• prawy, górny róg- miejscowość, data,
• prawa strona, pod miejscowością i datą- adresat podania,
• środek, pod adresatem i danymi osobowymi - “Podanie”.

             Treść podania winna rozpocząć się od zaprezentowania naszego wniosku, następnie przychodzi kolej na motywację. Zakończenie powinno zawierać zwrot grzecznościowy, np. „Proszę o pozytywne rozpatrzenia mojego wniosku”. Kończymy podpisem, znajdującym się po prawej stronie, pod tekstem. Ważne jest, aby podpis był czytelny, a w przypadku, gdy cały tekst piszemy na komputerze, bądź maszynie, oczywiście własnoręczny. Ewentualne spis załączników umieszczamy pod właściwa treścią, po lewej stronie kartki.

              Życzenia są formą wypowiedzi okolicznościowej, zazwyczaj prezentowaną podczas urodzin, imienin, rocznic. Wiążą się z przywiązaniem emocjonalnym autora i adresata. Życzenia mówią o przyszłości, która powinna dla odbiorcy powinna być szczęśliwa i pomyślna. Wypowiedź ta, w zależności od danej sytuacji, może być mniej, lub bardziej rozbudowana. Słownictwo również powinno zostać odpowiednio dobrane, ważna tu jest zarówno okoliczność składania życzeń, jak i ich bezpośredni odbiorca, nasze stosunki z nim.

              Pisanie życzeń nie jest czynnością specjalnie trudną. Nie występują tu szczególne wyróżniki i schematy. Wszystko zależy od weny autora i okoliczności , o czym była mowa już wcześniej. Inne życzenia na tą samą okazję dostanie brat, mama , czy nauczyciel informatyki. Pisząc życzenia powinniśmy wystrzegać się ogólno dostępnych i bardzo popularnych stwierdzeń, jak np. „Zdrowia, szczęścia, pomyślności, spełnienia wszystkich marzeń”. Nie znaczy to oczywiście, że adresat nie powinien cieszyć się zdrowiem, czy szczęściem, jednak te krótkie wyrazy i zwroty można rozbudować, wplatając je na przykład w krótką historyjkę, jakiś fakt z życia solenizanta, śmieszną anegdotę. Możemy mówić także o swoich uczuciach, wyrażać swój pozytywny stosunek do odbiorcy życzeń, przytaczając wspólne fakty, co pozwoli poczuć więź emocjonalną między nami a tym, kto życzeń będzie słuchał, bądź będzie je czytał.
Jeśli chodzi o formę, prezentuje się ona podobnie, jak list, mianowicie:

• lewy, górny róg- adresat,p
• prawy, górny róg- data,
• prawy, dolny róg- nasz podpis.

Schemat ten nie musi być oczywiście zawsze stosowany, ale myślę, że warto o takowym poinformować.

              Życiorys przestawia biografię autora, informuje nas o jego życiu, zbierając wszelkie istotne dane i  prezentując je odbiorcy. Jest formą wypowiedzi w pierwszej osobie, swoje życie charakteryzuje sam zainteresowany. Poprawnie skonstruowany opis powinien cechować się rzeczowością i zwięzłością. Obowiązywać powinna chronologia, fakty powinny być starannie uporządkowane i odpowiednio eksponowane, aby dobrze została oddana sytuacja, w jakiej znajdował się w danej chwili bohater. Warto zaznaczyć, że bardzo często życiorys jest załącznikiem do podania o pracę, a więc, jak wspomniałem już wcześniej, powinien zawierać same potrzebne i dobrane w zależności od sytuacji dane. Bardzo popularną formą życiorysu w ostatnim czasie, jest Curriculum vitae, CV. Różnica między tą formą, a tradycyjnym życiorysem jest taka, że w tym wypadku zrezygnowano z narracji, opisu , charakterystyki, zastąpiono je wypunktowaniem, wyliczeniem, prezentowanym w kolejnych punktach.CV jest obecnie jednym z najbardziej popularnych pism składanych w celu uzyskania pracy, w dużej mierze od tego dokumentu zależy powodzenie bądź niepowodzenie w szukaniu odpowiedniej pracy. Curriculum vitae powinno mieć długość nie mniej niż strony i nie więcej niż jedna strona formatu A4.Kończąc CV, umieszczamy, klauzulę zgody na przetwarzanie danych osobowych:


„Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celach rekrutacji, zgodnie z Ustawą z dn. 29.08.1997 o ochronie danych osobowych (Dz. U. nr 133, poz. 883).”             Forma życiorysu składa się z kilku podstawowych danych, a więc: imienia, nazwiska (opcjonalnie nazwiska panieńskiego), miejsca i daty urodzenia, imion rodziców, miejsca urodzenia, narodowości i obywatelstwa, pochodzenia społecznego, stanu cywilnego i rodzinnego, wykształcenia (wymiana poszczególnych etapów kształcenia, zdobytych tytułów, osiągnięć), zawodu (wykonywanego i wyuczonego), przebiegu zawodowej pracy, wyróżnień, znajomości języków obcych, adres, przynależności do grup społecznych, stanie majątkowym i zainteresowaniach. Wszystkie te składniki powinny być dobierane w zależności od potrzeb interesanta.
             Napisanie życiorysu nie wymaga od autora szczególnych predyspozycji językowych. Zastanowić się trzeba nad odpowiednią prezentacją zdarzeń (chronologicznie). Ważne jest również , na przykład w przypadku   cv   stosowanie odpowiedniego schematu tej formy wypowiedzi, czyli:

• lewy, górny róg- dane osobowe autora,
• prawy, górny róg- data,
• lewy, dolny róg (opcjonalnie), wszelkie załączniki,
• prawy, dolny róg- podpis autora.

              Charakterystyka odnosi się zarówno do rzeczywistej, jak i literackiej postaci, a także przedmiotów. Jej tworzenie składa się niejako z trzech etapów: przedstawienie postaci, jej analizy i interpretacji. Dobrze skonstruowana charakterystyka, wymaga od autora cech dobrego obserwatora, podkreślania znaków szczególnych i istoty charakteryzowanej osoby lub przedmiotu. Nie należy zapominać także o bogatym i dobrze dobranym słownictwie. Wyrazy powinny zostać wybrane w zależności od tego kim jest odbiorca, jego wieku, intelektu, zainteresowań. Z charakterystyką mamy do czynienia każdego dnia. Dostrzegając pewien element otaczającej nas przestrzeni, czasem podświadomie charakteryzujemy go, aby lepiej poznać jego cechy i wiedzieć, jak zachować się w danej sytuacji.  Możemy wyróżnić dwa rodzaje charakterystyki:

• zewnętrzną,
• wewnętrzną.

           Pierwsza z nich przedstawia zewnętrzny wygląd i cechy danej osoby. W jej skład wejdą takie elementy, jak wzrost, waga, ubiór, kolor włosów i tak dalej. Do charakterystyki zewnętrznej zaliczymy również zachowanie się postaci, a więc: impulsywność, mimika, słownictwo (może świadczyć „za” lub „przeciw” charakteryzowanej osoby, np poprzez używanie wulgaryzmów).


Drugi rodzaj charakterystyki, czyli charakterystyka wewnętrzna, będzie informowała nas o:

• charakterze obserwowanej postaci ( zły, dobry, szlachetny, plugawy, okropny),
• cechach osobowości, a więc: leniwy, powolny, kłótliwy, wesoły, miły, obrażalski,
• intelekcie (zdolności, zainteresowania),
• moralności i światopoglądzie.

Podkreślić należy, że charakter i temperament, mogą „iść w parze ze sobą”, mieszać się wzajemnie. Aczkolwiek trzeba pamiętać, że charakter to cecha wewnetrzna, temperament to zachowanie zewnętrzne. Charakterystyka ponadto prezentuje stosunki między naturą opisywanej osoby, a jej zachowaniem okazywanym poza wnętrzem człowieka. Każda osoba różni się miedzy sobą osobowością, osobowość zaś będzie dobrym, a zarazem wyróżniającym się elementem charakterystyki danego osobnika.
             Charakterystyka bezpośrednia dotyczy wprost opisywanej postaci (Marek jest wysokim i umięśnionym mężczyzną). Interpretacja danej osoby następuje jednak zazwyczaj poprzez charakterystykę pośrednią. Następuje ona jako odniesienie się do danej osoby, poprzez jej zachowanie, usposobienie, sposób mówienia.
Wtedy, na podstawie analizy konkretnego zdarzenia możemy lepiej poznać daną osobę. Przykładem dobrze ilustrującym te zależności, jest na przykład, kiedy wspomniany wcześniej Marek, pomaga starszej pani nieść zakupy. Możemy z tej sytuacji wywnioskować cechę charakteru, jaką jest uczynność. Istnieje również możliwość charakterystyki poprzez porównanie własnych wrażeń i zdania innych, dotyczącego badanego obiektu. Do takiej konfrontacji mogą być uwzględniane opinie samej charakteryzowanej osoby, poprzez jej zdania wypowiedziane o sobie, w rozmowach z innymi ludźmi lub też z samym autorem tekstu. Przykład takiej konfrontacji znaleźć można na przykład w „Lalce” Bronisława Prusa.Charakterystyka, jako forma wypowiedzi, może wykorzystywać opis, opowiadanie, czy nawet streszczenie .

              Kolejnym podziałem charakterystyki jest podział na charakterystykę statyczną i dynamiczną.
Pierwsza z nich ukazuje idealne i ogólnie przyjęte cechy danej osoby, należącej do określonej grupy społecznej, bądź zawodowej. Informuje ona o ideale danej postaci, np. przewodnik górski powinien być osobą, odznaczającą się odpowiedzialnością, odwagą, inteligencją, sprytem i umiejętnością zachowania się w sytuacji kryzysowej. Musi być osobą wykształconą i być zorientowana w terenie, w jakim pracuje. W takim wypadku często posługujemy się życzeniami i wyliczeniami. Charakteryzowana postać, wcale nie musi być, ba rzadko jest ideałem, prezentowanym przez charakterystykę statyczną. Można zestawić zachowanie bohatera do danej sytuacji, posługując się opowiadaniem, bądź streszczeniem, np. wędrówki górskiej czarnym szlakiem, uwypuklając negatywy, jak i pozytywy postaci.
Konkretną osobę, jej zmienność, w zależności od otoczenia, charakter, wierny obraz prezentuje zaś charakterystyka dynamiczna. Sytuacja taka, bardzo często pojawia się w literaturze. Przykładem na to może być przemiana Kordiana w utworze Słowackiego. Młody romantyk, bez wzajemności zakochany w starszej kobiecie, po nieudanej samobójczej próbie, symbolicznie przemienia się na górze Mont Blanc, aby potem swoim życiem udowadniać odwagę i męstwo. „Kordian” jest utworem powstałym w epoce romantyzmu, której wiele dzieł prezentowało właśnie takie wewnętrzne przemiany bohaterów. Charakterystyka dynamiczna uwzględni cały dotychczasowy obszar działalności postaci. Poszczególna cecha charakteru, będzie musiała być wyodrębniona w odniesieniu do dużej ilości czasu i sytuacji, jakie wtedy miały miejsce. Z tego też powodu, nie da się określić charakteru danej osoby po jednostkowym jej zachowaniu.
              Charakterystyka całościowa, bardzo dokładnie opisuje każdy element składający się na charakteryzowaną postać. Skupi się ona zarówno na życiorysie bohatera, jak i jego uczuciowości i przeżyciach. Będzie starała się w idealny sposób oddać osobowość postaci, uwzględniając wszystkie jej aspekty.


              Charakterystyka częściowa skupi się na jednym elemencie, wyodrębnionym z charakteru i to jemu poświęci całą uwagę. W tym wypadku istnieje możliwość oceny danej postaci, określeniem swojego stosunku do niej. Autor jednak musi pamiętać o obiektywizmie, a swoje ewentualne zależności z charakteryzowaną postacią odłożyć na drugi plan. Obiektywnie, nie zawsze znaczy pozytywnie. Charakterystyka, więc może przyjąć formę krytyczną.

              Definicja opisu, jaką znaleźć możemy w Słowniku języka polskiego, prezentuje się następująco: „przedstawienie szczegółów wyglądu kogoś lub czegoś, przebiegu jakiegoś wydarzenia, działania czegoś, charakterystykę czegoś; opisanie, opisywanie”. Przymiotniki cechujące opis, wg tegoż samego słownika, to na przykład: “obrazowy, barwny, wierny, malowniczy, zwięzły, szczegółowy, poetycki, epicki”.
              Opis zazwyczaj odzwierciedla element, który potrafimy scharakteryzować, uwzględnia bodźce słuchowe, zapachowe, wizualne, dotykowe. Twórca opisu winien w jak najlepszy sposób przelać na papier, to, co czują jego zmysły widząc przedmiot rozważań. W opisie naukowym, autor powinien być obiektywny, swoje zdanie zostawić na drugi plan, skupić się zaś przede wszystkim na jak najlepszej charakterystyce badanego obiektu, podając jego szczególne cechy.
Zupełnie inna sytuacja występuje w opisie artystycznym, gdzie najważniejsze są prywatne odczucia autora, towarzyszące mu emocje. Opis artystyczny zazwyczaj występuje nie jako samodzielna jednostka, ale jako część utworu literackiego.


             Opis danego przedmiotu powinien być idealnie scaloną całością budujących go elementów. Autor, który jest wzorowym obserwatorem rzeczywistości, opisze najpierw poszczególny składnik przedmiotu, aby następnie złączyć go z innymi elementami. W ten sposób z małych części opisywanego przedmiotu powstanie jeden, duży, bardzo dobrze skonstruowany i przemyślany przez autora opis. Aby uchwycić wszelkie relacje przestrzenne, autor skorzysta z:

• rzeczowników, które określą osoby i rzeczy,
• przyimków, określających zależności między poszczególnymi elementami, charakteryzowanymi przez rzeczowniki.

Bardzo ważną częścią mowy, stosowaną przez autora są przymiotniki, które określą elementy:

• słuchowe (poziom natężenia fal dźwiękowych),
• wzrokowe (kształt, kolor, rozmiar),
• dotykowe (temperatura, struktura powierzchni),
• zapachowe (woń przyjemna, łagodna, ostra, przykra).

             Niekiedy zajdzie również potrzeba użycia języka artystycznego, jeśli język potoczny nie będzie mógł w odpowiedni sposób odzwierciedlić poszczególnych cech opisywanego przedmiotu. Warto tutaj wspomnieć o możliwości skorzystania z porównania, dzięki któremu za pomocą czasem bardzo prostego przykładu, autor będzie mógł porównać opisywany element otaczającego go świata do czegoś, co odbiorca zna. Twórca opisu powinien dokładnie wiedzieć, jaki jest cel jego prezentacji, gdyż w zależności od niego będzie dobierał odpowiednie środki językowe. Cel wpłynie również w znaczący sposób na szczegółowość opisu.
Istotą tego tekstu jest zaprezentowanie opisu, jako formy szkolnej, następnie zajmiemy się opisem - składnikiem większej (zarówno pod względem ilości znaków jak i treści w niej zawartej) wypowiedzi. Rodzaje opisu w zależności od tematyki i tematu jako szkolnej formy wypowiedzi:

• opis wnętrza,
• opis przedmiotu,
• opis krajobrazu,
• opis sytuacji,
• opis przeżyć,
• opis postaci,
• opis obrazu.
  

            Opis, niezależnie od wymienionych powyżej gatunków, powinien rozpocząć się od zgromadzenia dużej ilości informacji o przedmiocie rozważań (jego nazwa, cechy, przeznaczenia, forma). Dobrym nawykiem jest notowanie swoich spostrzeżeń w trakcie obserwacji przedmiotu, aby późniejsza praca była dla nas po prostu łatwiejsza, a co za tym idzie, bardziej dokładna i szybka w realizacji. Pierwszym etapem w opisie jest, co oczywiste, prezentacja odwzorowanego przedmiotu. Powinna być ona wyjaśniona przejrzystym i zrozumiałym dla adresata językiem, gdyż to ona informuje odbiorcę, o czym będzie tekst.
Podstawową formą opisu jest opis przedmiotu. Odpowiednia umiejętność tworzenia opisów przedmiotu, w późniejszych etapach, przyczyni się do łatwiejszego tworzenia innych rodzajów opisów (krajobrazu, wnętrza, sytuacji, przeżyć…). W ogólnym skrócie szkielet opisu przedmiotu przedstawia się następująco:
1. Wstęp, czyli przedstawienie przedmiotu, uwzględniając takie składniki, jak np nazwa,
2. Cechy przedmiotu, czyli jego kształt, kolor, wielkość itp.,
3. Opcjonalnie: osobista ocena i zdanie autora.